Ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη…

Ο Αριστοτέλης, στο έβδομο κεφάλαιο από το πρώτο βιβλίο στα Ηθικά Νικομάχεια, αναφέρει ότι «ένα μόνο χελιδόνι δεν κάνει την άνοιξη, ούτε και μια μόνο μέρα˙ έτσι ακριβώς δεν φτάνει να κάνει ευτυχισμένο και ευδαίμονα τον άνθρωπο μια μόνο μέρα ή μια μικρή περίοδος χρόνου.».

Στην ίδια λογική, θα μπορούσαμε να πούμε ότι προκειμένου να πετύχει ο εκάστοτε άνθρωπος τον οποιοδήποτε στόχο του – μικρό ή μεγάλο, βραχυπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο – δεν αρκεί να προσπαθήσει μόνο μια φορά ούτε για σύντομο χρονικό διάστημα.

Η επίτευξη του όποιου στόχου απαιτεί οργανωμένη προσπάθεια με συνέπεια, συνέχεια, επανάληψη κάθε μέρα. Δεν αρκεί απλώς να θέλεις να πετύχεις κάτι. Η επιθυμία είναι απλώς η αρχή. Χωρίς την απαιτούμενη προσπάθεια, ο στόχος θα παραμένει μια ιδέα, ένα άπιαστο όνειρο. Για να πραγματοποιηθεί ένας στόχος χρειάζεται να αφιερώσεις χρόνο, ενέργεια, κομμάτια του εαυτού σου.

Κανείς δεν φτάνει στην όποια κορυφή του απλώς γιατί έτυχε, γιατί στάθηκε τυχερός. Φτάνει κανείς στην κάθε κορυφή του μέσα από σκληρή και στοχευμένη προσωπική δουλειά. Μέσα από ώρες ωρών μελέτης, προπόνησης, αγώνων, εξάσκησης, προσπάθειας.

Η τύχη χτυπά την πόρτα όλων σε διαφορετικές στιγμές στην πορεία της ζωής. Ωστόσο, πόσοι είναι στα αλήθεια εκείνοι που θα της ανοίξουν και θα την υποδεχτούν όπως της πρέπει; Η τύχη ευνοεί όσους είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι, όσους έχουν κάνει την απαραίτητη προεργασία, αθόρυβα, μεθοδικά, γειωμένα.

Η επιτυχία δεν τυχαίνει έτσι απλά. Η επιτυχία συμβαίνει. Συμβαίνει μέσα από την καθημερινή τριβή και εξάσκηση πάνω στο αντικείμενο με το οποίο έχεις επιλέξει να ασχοληθείς.

Στη διαδρομή προς την επίτευξη του στόχου θα ματαιωθείς, θα απογοητευτείς, θα αισθανθείς λίγος, ανίδεος, θα πονέσεις, θα κλάψεις, θα κάνεις λάθη, θα αντιληφθείς το πραγματικό σου μέγεθος, θα θυμώσεις, θα εξαντληθείς πνευματικά-ψυχικά-σωματικά, θα χάσεις τον ύπνο σου, θα αποτύχεις, θα αποτύχεις ξανά, θα θέλεις να τα παρατήσεις.

Είτε τα παρατήσεις είτε όχι, σίγουρα θα έχεις μάθει κάτι για τον εαυτό σου, για τα όρια σου, για τις αντοχές σου, για τις δυνάμεις και τις αδυναμίες σου, για το μέχρι πόσα βήματα μακριά είσαι διατεθειμένος να προχωρήσεις ή πόσα βήματα κατάφερες για αυτήν τη φορά.

Αυτό που δεν θα πρέπει να αμελείται είναι οι στιγμές αυτοφροντίδας σου. Οι στιγμές που θα γεμίζουν τις μπαταρίες σου προκειμένου να βρίσκεις τη δύναμη να συνεχίζεις με τον τρόπο και την ένταση που μπορείς κάθε φορά στα όρια του ανθρώπινου δυνατού.

Και πολλές φορές για να πετύχεις έναν στόχο χρειάζεται να βρίσκεις το θάρρος να ζητήσεις βοήθεια, σε όποια μορφή τη χρειάζεσαι κάθε φορά, από τους ανθρώπους που εμπιστεύεσαι. Να βρεις τη δύναμη να ζητήσεις έναν ενθαρρυντικό λόγο, μία άλλη οπτική γωνία, μία αγκαλιά.

Προετοιμάσου λοιπόν, για την όμορφη άνοιξή σου, δεν θα έρθει από μόνη της! 

Ελένη Κωνσταντοπούλου,
Λογοθεραπεύτρια, MSc

Εικόνα: Tomoko Uji στο Unsplash